BLUE HOUSE / BOOKSหนังสือจาก BLUE HOUSE
Forest of the Damnedโคกผีหลอก
This forest is where they bury the violent dead.ป่านี้ฝังคนตายโหง
฿0
Not currently accepting orders.ยังไม่เปิดรับคำสั่งซื้อ
About the Bookเกี่ยวกับหนังสือ
In another world, another story of Kimhan…
Kimhan is a boy unlike other boys, and he has just lost his mother.
No one can make him understand what death is. To Kimhan, his mother hasn't ended. She has only gone somewhere he can't follow yet. So he sets out to find her, whatever it takes. He tries to wake the dead. He disrupts the village's sacred offering to the spirits. He breaks every rule the grown-ups are too afraid to break.
Because if his mother has become a ghost, then the world of ghosts is the only place left where he can find her.นี่คือ นวนิยาย อีกจักรวาลหนึ่งของ "คิมหันต์" เด็กพิเศษที่เพิ่งเสียแม่ไป เขาไม่เข้าใจว่าความตายคืออะไร จึงทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เจอแม่อีกครั้ง แม้ต้องพยายามปลุกคนตาย หรือป่วนพิธีเลี้ยงผีของหมู่บ้าน เพราะถ้าแม่กลายเป็นผีไปแล้ว นั่นคือทางเดียวที่เขาจะได้พบแม่
Kimhan is a boy unlike other boys, and he has just lost his mother.
No one can make him understand what death is. To Kimhan, his mother hasn't ended. She has only gone somewhere he can't follow yet. So he sets out to find her, whatever it takes. He tries to wake the dead. He disrupts the village's sacred offering to the spirits. He breaks every rule the grown-ups are too afraid to break.
Because if his mother has become a ghost, then the world of ghosts is the only place left where he can find her.นี่คือ นวนิยาย อีกจักรวาลหนึ่งของ "คิมหันต์" เด็กพิเศษที่เพิ่งเสียแม่ไป เขาไม่เข้าใจว่าความตายคืออะไร จึงทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เจอแม่อีกครั้ง แม้ต้องพยายามปลุกคนตาย หรือป่วนพิธีเลี้ยงผีของหมู่บ้าน เพราะถ้าแม่กลายเป็นผีไปแล้ว นั่นคือทางเดียวที่เขาจะได้พบแม่
Inside the Bookเนื้อหาภายในเล่ม
Before You Enter Khok Phi Lok
There is no need to stretch this out like the rubber-band ropes children knot together, link by link, for a game of skipping. Let me put it as plainly as I can: the novel Khok Phi Lok is cinema through and through — a picture made for the giant screen — far more than anything as slight as a rubber band, or even a slingshot.
What makes this novel special is simply this: it is anything but ordinary.
Be that as it may… the final page, where moonlight breaks through the clouds and spills across the paper, will shine its light upon the ending and reveal a meaning that has lain hidden between the lines all along. Knowing that, whatever you do — don't steal a glance at the last page first.
I confess I did exactly that with the manuscript. And having peeked, I found myself holding my breath for more. I long to see this novel on the silver screen — with Thawilha Films, perhaps, or with Add Thewada — and, should fortune allow, on Netflix, so that our author may go on doing what he loves and what he does best.
Yet even if opportunity is no more than the guttering flame of an oil lamp, dimmed by the many forces of our modern world, I remain certain of one thing: there is still air enough for this novel to breathe in the world of books.
"Spellbinding, sorrowful, and spine-chilling."
That is the praise I, as editor, wish to bestow upon Kaew Nikhom — known among film directors as Sartthar Tharchai — who has written his first novel with his life, his soul, and the tip of his pen.
To write something complex so that it reads with ease, with the cinematic cunning of a story whose turns we never see coming, is no simple feat. And simplicity here does not mean that beneath the flesh of this novel there is no bone — no marrow for interpreters to gnaw on, to turn over and wrestle with, word by word.
On the contrary. The tale that unfolds in a once-upon-a-time village carries a mirror to society, laced with satire aimed at those who wield their power against the little children of the land — powers both dark and shades of grey — amid the haze and smoke that shroud the villagers of Khok Phi Lok. It left me shaken, stirred, and moved to the very core…
No spoilers. None at all.
You are invited to savor the goosebumps and the shivers racing down your spine as you please. If your heart is not quite made of steel, I suggest wearing a Buddha amulet around your neck as you read. A word of caution, though: an amulet, mind you — not a Buddha statue. Hang one of those around your neck, and your head may droop before you reach the end…
Kut Chi 7 October 2026 (B.E. 2569)"ก่อนเข้าโคกผีหลอก"
ไม่ต้องยืดยาดเหมือนหนังยางยืด ที่เด็กๆ
ถักร้อยเพื่อนำมาเล่นกระโดดหนังยาง
พูดอย่างรวบลัดที่สุด นวนิยาย "โคกผีหลอก"
มีความเป็นหนัง- ภาพยนตร์จอยักษ์ มากกว่ามีความเป็นหนังยางยืดกระทั่งหนังสติ๊ก
'ความพิเศษ' ของนวนิยายเรื่องนี้
คือความพิเศษของความไม่ธรรมดา!
จะอย่างไรนั้น...หน้าสุดท้ายของนวนิยายที่มีแสงจันทร์ส่องทะลุเมฆลงมายังหน้ากระดาษจะฉายคำตอบตอนจบให้พบความหมายที่เคยซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัด รู้งี้แล้ว อย่าแอบอ่านตอนจบเชียว
หลังจากแอบอ่านตอนจบของต้นฉบับนวนิยายเล่มนี้ ผมก็มีความลุ้นต่อ อยากเห็นนวนิยายเล่มนี้ อยู่บนจอหนัง "ถวิลหาภาพยนตร์" หรือไม่ก็อยู่บนจอหนัง "แอ๊ด เทวดา" ถ้าเป็นไปได้ อยากเห็นอยู่ในจอเน็ตฟิกซ์ เพื่อนักเขียนของเราจะได้ต่อยอดทำในสิ่งที่เขารักและถนัด
แต่ถึงแม้ ‘โอกาส’ จะเป็นเพียงแสงตะเกียงริบหรี่เพราะเหตุปัจจัยหลายอย่างของ ‘โลกสมัยใหม่’ ผมก็ยังมั่นใจว่า ยังมี ‘อากาศ’ สำหรับให้นวนิยายเล่มนี้ ได้หายใจใน ‘โลกหนังสือ’ อย่างแน่นอน!
"สนุก สลด และ สยด สยอง"
คือคำยกย่องในฐานะบรรณาธิการที่ผมอยากมอบให้กับ "แก้ว นิคม" หรือที่ในแวดวงผู้กำกับภาพยนตร์รู้จักกันในนาม "ศรัทธา ทาไชย" ผู้เขียนนวนิยายเล่มแรกของเขาด้วยชีวิต จิตวิญญาณ และปลายปากกา
การเขียนเรื่องซับซ้อนให้อ่านง่ายและมีชั้นเชิงของการเล่าเรื่องแบบหนังที่เราเดาทางไม่ได้ ใช่ว่าจะเขียนกันได้ง่ายๆ ที่สำคัญในความง่าย ไม่ได้หมายความว่า นัย ‘เนื้อหนังมังสา’ ของนวนิยายเล่มนี้ จะไม่มี ‘แก่นกระดูก’ ให้นักตีความได้ 'ขบคิดตีคำกระหน่ำความ'
ตรงกันข้ามในเรื่องราวที่เกิดขึ้น ณ หมู่บ้านกาลครั้งหนึ่ง กลับมีนัยสะท้อนสังคม ผสมการเสียดสีผู้มีอำนาจ ที่ใช้อำนาจทำร้ายเด็กน้อยของแผ่นดิน ทั้งอำนาจมืดและอำนาจเทาๆ ท่ามกลางหมอกควันที่ปกคลุมชาวบ้านแห่งโคกผีหลอก จนผมรู้สึกสะทกสะท้านสะเทือนใจ...
ไม่สปอยล์ครับ ไม่สปอยล์
เชิญสัมผัสกับความขนลุกขนพอง ความเสียวสันหลังวาบๆ ตามถนัด ถ้าใจไม่แข็งพอ แนะนำให้ห้อยพระไว้ที่คอขณะอ่าน คำเตือนคือ ควรใช้พระเครื่องห้อยคอ ไม่ควรใช้พระพุทธรูปห้อยคอ เดี๋ยวคอจะห้อยกลางคัน...
กุดจี่
๗ ตุลาคม ๒๕๖๙
There is no need to stretch this out like the rubber-band ropes children knot together, link by link, for a game of skipping. Let me put it as plainly as I can: the novel Khok Phi Lok is cinema through and through — a picture made for the giant screen — far more than anything as slight as a rubber band, or even a slingshot.
What makes this novel special is simply this: it is anything but ordinary.
Be that as it may… the final page, where moonlight breaks through the clouds and spills across the paper, will shine its light upon the ending and reveal a meaning that has lain hidden between the lines all along. Knowing that, whatever you do — don't steal a glance at the last page first.
I confess I did exactly that with the manuscript. And having peeked, I found myself holding my breath for more. I long to see this novel on the silver screen — with Thawilha Films, perhaps, or with Add Thewada — and, should fortune allow, on Netflix, so that our author may go on doing what he loves and what he does best.
Yet even if opportunity is no more than the guttering flame of an oil lamp, dimmed by the many forces of our modern world, I remain certain of one thing: there is still air enough for this novel to breathe in the world of books.
"Spellbinding, sorrowful, and spine-chilling."
That is the praise I, as editor, wish to bestow upon Kaew Nikhom — known among film directors as Sartthar Tharchai — who has written his first novel with his life, his soul, and the tip of his pen.
To write something complex so that it reads with ease, with the cinematic cunning of a story whose turns we never see coming, is no simple feat. And simplicity here does not mean that beneath the flesh of this novel there is no bone — no marrow for interpreters to gnaw on, to turn over and wrestle with, word by word.
On the contrary. The tale that unfolds in a once-upon-a-time village carries a mirror to society, laced with satire aimed at those who wield their power against the little children of the land — powers both dark and shades of grey — amid the haze and smoke that shroud the villagers of Khok Phi Lok. It left me shaken, stirred, and moved to the very core…
No spoilers. None at all.
You are invited to savor the goosebumps and the shivers racing down your spine as you please. If your heart is not quite made of steel, I suggest wearing a Buddha amulet around your neck as you read. A word of caution, though: an amulet, mind you — not a Buddha statue. Hang one of those around your neck, and your head may droop before you reach the end…
Kut Chi 7 October 2026 (B.E. 2569)"ก่อนเข้าโคกผีหลอก"
ไม่ต้องยืดยาดเหมือนหนังยางยืด ที่เด็กๆ
ถักร้อยเพื่อนำมาเล่นกระโดดหนังยาง
พูดอย่างรวบลัดที่สุด นวนิยาย "โคกผีหลอก"
มีความเป็นหนัง- ภาพยนตร์จอยักษ์ มากกว่ามีความเป็นหนังยางยืดกระทั่งหนังสติ๊ก
'ความพิเศษ' ของนวนิยายเรื่องนี้
คือความพิเศษของความไม่ธรรมดา!
จะอย่างไรนั้น...หน้าสุดท้ายของนวนิยายที่มีแสงจันทร์ส่องทะลุเมฆลงมายังหน้ากระดาษจะฉายคำตอบตอนจบให้พบความหมายที่เคยซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัด รู้งี้แล้ว อย่าแอบอ่านตอนจบเชียว
หลังจากแอบอ่านตอนจบของต้นฉบับนวนิยายเล่มนี้ ผมก็มีความลุ้นต่อ อยากเห็นนวนิยายเล่มนี้ อยู่บนจอหนัง "ถวิลหาภาพยนตร์" หรือไม่ก็อยู่บนจอหนัง "แอ๊ด เทวดา" ถ้าเป็นไปได้ อยากเห็นอยู่ในจอเน็ตฟิกซ์ เพื่อนักเขียนของเราจะได้ต่อยอดทำในสิ่งที่เขารักและถนัด
แต่ถึงแม้ ‘โอกาส’ จะเป็นเพียงแสงตะเกียงริบหรี่เพราะเหตุปัจจัยหลายอย่างของ ‘โลกสมัยใหม่’ ผมก็ยังมั่นใจว่า ยังมี ‘อากาศ’ สำหรับให้นวนิยายเล่มนี้ ได้หายใจใน ‘โลกหนังสือ’ อย่างแน่นอน!
"สนุก สลด และ สยด สยอง"
คือคำยกย่องในฐานะบรรณาธิการที่ผมอยากมอบให้กับ "แก้ว นิคม" หรือที่ในแวดวงผู้กำกับภาพยนตร์รู้จักกันในนาม "ศรัทธา ทาไชย" ผู้เขียนนวนิยายเล่มแรกของเขาด้วยชีวิต จิตวิญญาณ และปลายปากกา
การเขียนเรื่องซับซ้อนให้อ่านง่ายและมีชั้นเชิงของการเล่าเรื่องแบบหนังที่เราเดาทางไม่ได้ ใช่ว่าจะเขียนกันได้ง่ายๆ ที่สำคัญในความง่าย ไม่ได้หมายความว่า นัย ‘เนื้อหนังมังสา’ ของนวนิยายเล่มนี้ จะไม่มี ‘แก่นกระดูก’ ให้นักตีความได้ 'ขบคิดตีคำกระหน่ำความ'
ตรงกันข้ามในเรื่องราวที่เกิดขึ้น ณ หมู่บ้านกาลครั้งหนึ่ง กลับมีนัยสะท้อนสังคม ผสมการเสียดสีผู้มีอำนาจ ที่ใช้อำนาจทำร้ายเด็กน้อยของแผ่นดิน ทั้งอำนาจมืดและอำนาจเทาๆ ท่ามกลางหมอกควันที่ปกคลุมชาวบ้านแห่งโคกผีหลอก จนผมรู้สึกสะทกสะท้านสะเทือนใจ...
ไม่สปอยล์ครับ ไม่สปอยล์
เชิญสัมผัสกับความขนลุกขนพอง ความเสียวสันหลังวาบๆ ตามถนัด ถ้าใจไม่แข็งพอ แนะนำให้ห้อยพระไว้ที่คอขณะอ่าน คำเตือนคือ ควรใช้พระเครื่องห้อยคอ ไม่ควรใช้พระพุทธรูปห้อยคอ เดี๋ยวคอจะห้อยกลางคัน...
กุดจี่
๗ ตุลาคม ๒๕๖๙
A Closer Lookเปิดชมรายละเอียดภายในเล่ม
